บทที่ 1 ถูกใส่ร้าย

เจตน์หอบหายใจอย่างหนักหน่วง สายตาพร่าเบลอขณะจดจ้องเรือนร่างหญิงสาวด้วยแววตาปรือเยิ้มเพราะฤทธิ์สุรา

"รดา..."

เสียงเรียกที่ลึกซึ้งทำให้เธอหยุดชะงัก มือของอรวินท์ที่เกาะไหล่เขาอยู่บีบแน่นขึ้น จน ตาของเธอร้อนผ่าว

น่าตลกเสียจริง ทั้งที่เธอคือภรรยาที่แต่งงานถูกต้องตามกฎหมายของเจตน์ ทว่าในยามที่เขามีอารมณ์พุ่งพล่านแบบนี้ เขากลับเรียกชื่อผู้หญิงอื่น!

อรวินท์ข่มความเจ็บปวดพลางกัดริมฝีปากตัวเองแล้วเบือนหน้าหนี ปล่อยให้เจตน์นอนกระสับกระส่ายอยู่ข้างกายเธอโดยไร้ซึ่งเรี่ยวแรง

ผ่านไปชั่วครู่ อรวินท์ก็สวมชุดนอนแล้วเดินลงจากเตียง เธอหันกลับไปมองเจตน์ที่กำลังหลับสนิทพลาง แอบยิ้มมุมปาก

เดิมทีคืนนี้เจตน์บอกกับเธอเอาไว้ว่ามีนัดสังสรรค์และจะไม่กลับมานอนที่บ้าน เธอนั่งอ่านหนังสือจนดึก อาบน้ำเสร็จออกมาถึงได้เห็นเจตน์นั่งพิงหัวเตียง กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปทั่วห้อง

อรวินท์เป็นห่วงกลัวเขาจะนอนไม่สบาย จึงจะช่วยถอดเสื้อผ้า

ทว่าเมื่อเธอขยับเข้าไปใกล้ เจตน์กลับคว้าข้อมือเธอเอาไว้แล้วกดร่างลงบนเตียง ความป่าเถื่อนในคราแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยน

ในขณะที่เธอกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับความอ่อนโยนที่หาได้ยากยิ่ง เสียงเรียก "รดา" ก็ทำลายฝันหวานของเธอจนพังทลาย

อรวินท์แค่หัวเราะออกมาอย่างขมขื่น เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนโง่ที่สุดในโลก!

รดาเคยเป็นเพื่อนสนิทของเธอ แม่เธอเสียตอนเธออายุหนึ่งขวบ พ่อแต่งงานใหม่ แม่เลี้ยงไม่ชอบหน้าเธอ พ่อจึงส่งเธอไปอยู่เชียงใหม่กับปู่ย่า จนกระทั่งท่านทั้งสองเสียชีวิต พ่อถึงได้รับเธอกลับมา

รดาคือเพื่อนที่เธอรู้จักตอนอาศัยอยู่เชียงใหม่ ทว่าเมื่อเธอกลับมาบ้าน รดาก็ยังคงมาหาเธอที่บ้านอยู่บ่อยครั้ง เธอถึงขั้นยอมใช้เงินเก็บของตัวเองเพื่อซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมและเครื่องสำอางราคาแพงให้แก่รดา

คิดไม่ถึงเลยว่า รดาจะแอบลักลอบคบชู้กับเจตน์!

เธอเคยหลงคิดว่าคืนนี้เจตน์จะเป็นของเธอคนเดียว ทว่าสุดท้ายทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่คิด

อรวินท์ร้องไห้จนเหนื่อยแล้วเผลอหลับไปบนโซฟา

เมื่อตื่นขึ้นมาในตอนเช้า คฤหาสน์กลับเงียบสงบจนน่ากลัว ราวกับว่าเจตน์ไม่เคยมาเหยียบที่นี่เลยเสียด้วยซ้ำ

หลังจากคืนนั้น เจตน์ก็หายสาบสูญไปจากชีวิตของเธอและไม่ยอมกลับบ้านอีกเลยเป็นเวลานาน

หนึ่งเดือนต่อมา

"นายหญิงคะ ยินดีด้วยนะคะ คุณตั้งครรภ์แล้ว! ผลการตรวจอัลตราซาวนด์ระบุว่าคุณกำลังจะมีลูกแฝดค่ะ"

สูตินารีแพทย์ยื่นใบผลตรวจให้อรวินท์ พร้อมกล่าวแสดงความยินดี

อรวินท์รับใบผลตรวจด้วยมือที่สั่นเทา "ฉันท้องหรือคะ? ช่างเป็นเรื่องที่วิเศษเหลือเกิน!"

เธอลูบหน้าท้องที่ยังแบนราบโดยสัญชาตญาณ ใบหน้าของเธอเปี่ยมไปด้วยความสุข หากเจตน์รู้ข่าวนี้เขาต้องดีใจอย่างแน่นอน!

หลังจากที่กล่าวขอบคุณคุณหมออยู่หลายครั้งหลายครา อรวินท์ก็เดินออกมาจากห้องตรวจ

เธอเก็บอาการตื่นเต้นไม่อยู่ รีบกลับขึ้นรถ

คนขับรถมองเธอผ่านกระจกหลัง ถามอย่างนอบน้อมว่า "นายหญิงครับ กลับบ้านเลยไหมครับ?"

อรวินท์กำใบอัลตราซาวนด์ในมือแน่น เธอส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย "ยังไม่กลับ ฉันจะไปที่คฤหาสน์กิมไท้"

คนขับรถชะงัก อึกอักว่า "นายหญิงครับ แต่ที่นั่นมัน..."

อรวินท์ตีหน้านิ่ง เก็บใบอัลตราซาวนด์ลงกระเป๋า "ไม่เป็นไรหรอก ออกรถไปเถอะ"

เธออยากบอกข่าวดีนี้กับเจตน์เป็นคนแรก ส่วนคนอื่น เธอไม่มีเวลาไปสนใจ

ยี่สิบนาทีต่อมา รถแล่นเข้าสู่เขตหมู่บ้านหรู มองดูคฤหาสน์ที่ตั้งตระหง่านเรียงราย หัวใจของอรวินท์เริ่มดิ่งวูบลงเหว พร้อมกับสีหน้าที่ดูย่ำแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด

คฤหาสน์หลายสิบหลัง มีเพียงหลังเดียวที่เป็นของเจตน์ แต่นายหญิงของที่นี่กลับไม่ใช่เธอ!

เมื่อรถหยุดนิ่งสนิทลง จึงช่วยดึงสติของเธอกลับคืนมา

แววตาของเธอหม่นลงเล็กน้อย สูดหายใจลึกก่อนลงจากรถ สาวใช้พาเธอไปที่สวนหลังบ้าน

ริมสระว่ายน้ำ รดาสวมชุดเดรสยาวผ้าชีฟองบางเบานั่งอยู่บนเก้าอี้

ภายใต้เนื้อผ้าที่บางเบาผืนนั้น เผยให้เห็นเรียวขาอันขาวนวลยาวสวย รำไรชวนมอง

พอได้ยินเสียงฝีเท้า รดาเงยหน้าขึ้น แววตาของเธอฉายแววแปลกใจอยู่ครู่หนึ่ "เธอมาทำอะไรที่นี่?"

ท่าทางดัดจริตอ่อนหวาน ราวกับวางมาดเป็นเจ้าของบ้าน

อรวินท์เชิดหน้า จ้องมองผู้หญิงที่เคยเป็นเพื่อนรัก ทว่าในตอนนี้กลับกลายเป็นชู้กับสามีเธอด้วยสายตาเย็นชา "ฉันมาหาเจตน์ มีธุระจะคุยกับเขา"

เธอไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับรดา ตอนนี้ความต้องการที่จะเจอเจตน์พุ่งถึงขีดสุด

รดาใช้ปลายนิ้วเรียวหมุนวนดอกกุหลาบสีแดงสดในมือ พลางส่งยิ้มเอียงอายที่ดูยั่วยวน "พี่เจตน์เมื่อคืนเหนื่อยมาก ขอแล้วขออีก ตอนนี้กำลังหลับอยู่เลย"

อรวินท์รู้สึกใจหายวาบ เมื่อมองท่าทางที่ดูได้ใจของรดาแล้วเธอก็อยากจะพุ่งเข้าไปตบหน้าเธอให้หายแค้น!

โชคดีที่สติยังเหนืออารมณ์ เธอสูดหายใจลึก พยายามข่มใจ "เขาอยู่ที่ไหน?"

รดาเดินอ้อมมาหยุดตรงหน้าเธอ แววตาเยาะเย้ย "ขอโทษนะจ๊ะ ฉันบอกไม่ได้หรอก เธอกลับไปก่อนดีไหม? รอพี่เจตน์กลับบ้านแล้วค่อยคุยกับเขา?"

คำพูดนี้เหมือนเอามีดมากรีดกลางใจอรวินท์ นับตั้งแต่คืนนั้นที่เจตน์เมาจนมีความสัมพันธ์กับเธอ เขาก็ไม่เคยกลับมาที่บ้านอีกเลยเป็นเวลากว่าหนึ่งเดือนแล้ว

เธอหลงรักเจตน์มาตั้งแต่เด็ก แต่งงานกันมาสองปี พยายามทำหน้าที่นายหญิงให้ดีที่สุด ถึงใจเจตน์จะไม่ได้อยู่ที่เธอ เธอก็ยอมทำทุกอย่างเพื่อเขา

เธอไม่เคยคิดจะยอมแพ้เรื่องเจตน์ เพราะรักมาตั้งหลายปี

ยิ่งตอนนี้เธอท้อง ไม่อยากให้ลูกเกิดมาในครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์

ครั้งนี้ เธอต้องสู้เพื่อลูก

อรวินท์พยายามเรียกสติกลับมา เธอไม่อยากเสียเวลาต่อปากต่อคำกับรดาอีก จึงหันหลังแล้วเดินกลับไป

เธอตั้งมั่นว่าไม่ว่าจะต้องบุกค้นทุกห้องต้องหาเจตน์ให้เจอให้ได้!

รดาหน้าตึงขึ้นมาทันที พุ่งเข้ามาคว้าแขนเธอ ตะคอกใส่ "อรวินท์ อย่ามาทำตัวหน้าด้านแถวนี้นะ! ที่นี่ถิ่นฉัน ไม่ใช่ที่ให้เธอมาอาละวาด!"

อรวินท์ร้อนใจอยากเจอเจตน์ ตวาดกลับเสียงต่ำ "รดา! ฉันต่างหากที่เป็นภรรยาเขา เธอมีสิทธิ์อะไรมาขวางไม่ให้ฉันเจอเจตน์!"

รดาหัวเราะเยาะ "อรวินท์ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอวางแผนปีนขึ้นเตียงพี่เจตน์ ทำให้พี่เจตน์แต่งงานกับฉันไม่ได้ ป่านนี้ตำแหน่งนายหญิงเป็นของฉันไปแล้ว!"

ขอบตาของอรวินท์เริ่มแดงก่ำเมื่อถูกรื้อฟื้นความเจ็บปวดในอดีต "รดา! ฉันกับเจตน์หมั้นกันมาตั้งแต่เด็ก อีกอย่างเมื่อสองปีก่อนฉันโดนวางยา ฉันก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน!"

และเป็นเพราะเหตุการณ์ในครั้งนั้นที่ทำให้เจตน์เกลียดชังเธอจนฝังรากลึกเข้ากระดูกดำ

ส่วนรดาที่เป็นเพื่อนรัก แทนที่จะปลอบใจ กลับฉวยโอกาสนี้แอบกินเจตน์ลับหลังเธอ!

จนทำให้เธอต้องกลายเป็นตัวตลกของทุกคน!

อรวินท์พยายามดึงสติกลับมา เพราะยิ่งคิดก็ยิ่งมีแต่จะทำให้เศร้าใจเสียเปล่า ในตอนนี้เธอเพียงแค่อยากเจอหน้าเจตน์ และอยากบอกข่าวดีเรื่องลูก!

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะตวาดออกไป "ปล่อยฉัน!"

ในทันใดนั้นเอง รดาก็เหลือบไปมองที่ด้านหลังของอรวินท์ ท่าทางเกรี้ยวกราดเมื่อกี้หายวับ กลายเป็นเสียงอ่อนเสียงหวาน "อร อย่าโกรธเลยนะ ฉันผิดเอง ฉันยอมรับผิดทุกอย่าง แต่ลูกในท้องฉันไม่รู้เรื่องอะไรด้วยนะ!"

รดาแสร้งพยายามบีบน้ำตาให้ออกมาคลอเบ้า

อรวินท์งง "รดา เธอพูดเรื่องอะไร?"

ท้อง? ลูก?

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

รดาก็พลันปล่อยมือที่ฉุดรั้งเธอไว้ ก่อนจะจงใจทิ้งตัวลงไปในสระว่ายน้ำต่อหน้าต่อตา

"ช...ช่วยด้วย!"

เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของรดาดังลั่นคฤหาสน์ น้ำแตกกระจายกระเซ็นโดนหน้าอรวินท์

อรวินท์ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

"พวกคุณทำอะไรกัน!"

ทันใดนั้น เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหู

อรวินท์หันขวับ เจตน์วิ่งหน้าตื่นออกมาจากตัวบ้าน เขาสวมเชิ้ตสีดำ ดูดีสะดุดตาแม้อยู่กลางแดด

เขากระโดดลงสระโดยไม่ลังเล เขาตรงเข้าโอบอุ้มรดาไว้แนบอกด้วยสีหน้าที่แสดงความวิตกกังวลเป็นห่วงถึงขีดสุด "เป็นอะไรไหม?"

รดาแสร้งซบหน้าลงกับแผงอกของเจตน์ราวกับนกน้อยที่ปีกหัก ใบหน้าซีดเผือด แยกไม่ออกว่าน้ำตาหรือน้ำในสระ "พี่เจตน์ รดาปวดท้องจังเลยค่ะ"

สิ้นเสียงคำพูดของเธอ หยาดเลือดก็เริ่มไหลซึมลงสู่ผืนน้ำในสระจนกลายเป็นสีแดงฉาน

เจตน์เงยหน้าขึ้นตวาดใส่อรวินท์ด้วยแววตาขวาง "เธอทำอะไรรดา!"

อรวินท์ส่ายหน้าโดยอัตโนมัติ "ฉ...ฉันไม่ได้ผลักนะ เธอทำตัว..."

เจตน์โกรธจัด แววตาอำมหิต "เธอเห็นฉันตาบอดเหรอ?"

รดาแสร้งทำมือสั่นเทาขณะเกาะเสื้อเชิ้ตของเจตน์ไว้แน่น "พี่เจตน์ ลูกของเรา... ลูก..."

เจตน์หน้าเสีย อุ้มรดาขึ้นจากสระอย่างทะนุถนอม ปลอบโยนเสียงนุ่ม "ไม่เป็นไรนะ เราไปโรงพยาบาลกัน"

หัวใจของอรวินท์เจ็บปวดรวดร้าว เหมือนโดนมีดแทง

เจตน์ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้อธิบายเลยแม้แต่น้อย เขาก็ตัดสินเธอทันที!

เธอต่างหากที่เป็นนายหญิง!

มองดูเจตน์อุ้มรดาเดินไป อรวินท์ก้าวเข้าไปคว้าชายเสื้อของเขาไว้แผ่วเบา พลางพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เจตน์ ฉันไม่ได้ทำจริงๆ นะ..."

เจตน์ที่ใจจดจ่ออยู่กับรดา สะบัดมือเธอออกอย่างแรง "ไสหัวไป! อย่ามายุ่งกับรดา!"

อรวินท์เซจนเกือบล้ม ส่วนเจตน์ไม่แม้แต่จะหันไปมอง

เดินไปถึงประตู เจตน์หยุดเดิน แล้วจึงหันกลับมามองอย่างช้าชัด ด้วยแววตาที่อัดแน่นไปด้วยความโกรธ "ภาวนาให้รดาไม่เป็นอะไรจะดีกว่า ไม่อย่างนั้น ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่!"